PODIJELI

Kukasti krst, mitološki simbol kružnog kretanja i kosmičkog obnavljanja, ukrašava dalaj-lamine odaje, međutim, bio je i najvažniji simbol Hitlerove vladavine

Jedan je korak od uzvišene vizije do grešne mahnitosti, mudro je jednom primijetio neko, ko je životni vijek proveo u 20. stoljeću , u kojem su ideologije bile pod najvećim uticajem mitova, a na štetu humanosti.

U novije vrijeme emisije na kanalu Nacionalne geografije pokazuju da su i u nacističkoj Njemačkoj potrage za „svetim” predmetima, slične avanturama Indijane Džonsa, bile motivisane stvarnim idejama lidera o njihovoj besmrtnosti i snazi.

Upravo je Ridiger Siner, doktor filozofije, pisac, muzičar i reditelj, napisao knjigu „Crno sunce, upotreba i zloupotreba mitova u nacionalsocijalizmu i desničarskoj ezoteriji”, prema kojoj je snimljen istoimeni film, a u kojoj na jednostavan način objašnjava „gotovo nepojmljive pojave iz vremena

Drugog svjetskog rata i Trećeg rajha”, govoreći o toj mitološkoj pozadini nacionalsocijalizma, i iznoseći zaboravljene činjenice.

Mitologija je istovremeno i čarobna i opasna. Bez nje ne bi bilo religije, umjetnosti, kao ni modernog bioskopa, a opet, bilo bi prosuto i manje krvi u istoriji čovječanstva.

Pod njenom zavodljivom magijom svoja remek-djela stvarali su umjetnici kao Homer, Dante, Helderlin, Vagner, Pikaso ili Džojs, i u njeno ime istrebljivani su narodi.

Kukasti krst, mitološki simbol kružnog kretanja i kosmičkog obnavljanja, ukrašava dalaj-lamine odaje, međutim, bio je i najvažniji simbol Hitlerove vladavine: on ga je i doživljavao kao ’sveti germanski simbol’ i pod njegovom sjenkom pobio milione ljudi”, piše Ridiger Siner.

On je u knjizi „Crno sunce” opisao takozvani mitološki surogat u Trećem rajhu, „miks” koji je pretke stavio u središte „besmrtne narodne duše”, oživio germanska predanja, mit o Svetom gralu i Parsifalu, Ede, Pjesmu o Nibelunzima, kao i slike hrišćanske apokalipse, podražavajući paganske religije „zarad veličanja arijevske gospodarske rase”.

Siner naglašava da su Hitler, Himler i Rozenberg vjerovali u legende o porijeklu „arijevaca” na praistorijskim kontinentima dalekog sjevera, kao u stvarne istorijske činjenice.

Međutim, kritički posmatrajući ovakva shvatanja, Siner pokazuje koliko je to zloupotrijebljeno germansko-nordijsko predanje do danas „ostalo prekriveno velom srama i krivice”, od koje se neki današnji Njemci brane „štitom potiskivanja i ironije”, mada slična opčinjenost starim bogovima postoji i u današnjim desničarskim krugovima.

Siner objašnjava da je početkom prošlog vijeka u Njemačkoj i Austriji stvoreno mnoštvo ezoterijskih i neogermanskih grupa, što je bila posljedica želje za bijegom od ubrzane industrijalizacije, bjekstvom u tradiciju i nematerijalno.

„Nacionalsocijalistička radnička partija Njemačke nazivala je sebe pokretom i govorila o izbavljenju i buđenju Nemačke, o krvi i tlu, naslijeđu predaka, nordijskoj veličini, i budućem hiljadugodišnjem carstvu.

Kukasti krst, njihov glavni simbol preuzet od ezoterijskih grupa, tumačili su kao starogermanski ’Sunčev točak’, otjelotvorenje ponovnog rođenja ’arijevske svjetlosti’ u vremenu vladavine tame. Na proslavi Dana partije stotine ljudi s bakljama u rukama oblikovalo je takav krst, koji se lagano okretao oko središta kako bi prikazao Sunčevo kretanje i rađanje nove zore”, ističe Siner.

Ogromni iracionalni potencijal ove ideologije Siner objašnjava i Hitlerovom vizijom konačne pobjede, koja bi bila proslavljena raskošnom predstavom Vagnerovog „Parsifala”, a zatim bi bio osnovan vjerski centar SS-a pod imenom „Središte svijeta”, gdje bi na osnovu germanskih mitova bila razvijena nova religija.

Kako primjećuje Ridiger Siner, devedesetih godina prošlog vijeka čak su i neki provokativni rok i pop projekti koristili motive iz nacističke mitologije, što je zatim izmiješano sa novim pravcima tehno, dark-metala i indastrijala.

Ipak, Siner zaključuje da drevni mitovi nemaju ništa sa nacističkim zloupotrebama, mada priznaje da oni sadrže pogodne elemente koji su inspirisali totalitarni režim, a odnose se na to da su čast i osveta vrijednije od miroljubivosti, poštovanje vođa i proročišta, iz prirode je na društvo preslikana vladavina jačeg.

 

Slobodna Bosna

PODIJELI