Kada su se dogodili napadi 11. septembra u New Yorku, zgrade visoke preko 400 metara su se poput kula od karata srušile, hiljade tona čelika se u trenu istopilo, iako je zgrada projektovana da “preživi” i udare aviona – no, sve je bilo uzalud. Ali, ono što je preživjelo tog dana je “pasoš” jednog od napadača – Saudijca Al-Suqaimija. Šta reći?! Izgleda da su zgrade WTC trebali praviti od materijala od kojeg se pravi saudijski pasoš.
Jučer krvav napad u Parizu, počinioci nepoznati, izvedba k'o u filmovima, u svega nekoliko trenutaka su nestali iz središta Pariza (što je nemoguće u višemilionskom gradu), ali ovoga puta napadači su zaboravili ličnu kartu u autu.
Ko još ide u terorističke akcije sa ličnom kartom i da stvar bude gora, zaboravi ličnu kartu u autu?! Sumnjam da bi čovjek tako niske inteligencije, mogao jučer, poput komandosa profesionalno odraditi posao, a zatim “pasti” zbog banalne stvari.
Da li je dovoljno samo na osnovu imena počinioca zaključiti da se radi o “muslimanu teroristu”?
Zašto o njima ne govorimo kao o psihički oboljelim osobama, kao što to bude slučaj kada neki od kršćana/pravoslavaca počini neki zločin “u ime vjere”?!
Zašto o njima ne govorimo kao plaćenicima?
Hiljade pitanja, na koja možemo dobiti odgovor, ali (vjerovatno) nikada nećemo.
Muslimani širom svijeta se izvinjavaju. Zbog čega?! Šta smo to skrivili?!
Islam je kategoričan po tom pitanju: Ko ubije jednog nevinog čovjeka isto je kao da je ubio sve ljude na svijetu!
Kaznite zločince, teroriste, plaćenike… Liječite psihičke bolesnike.
Zašto muslimane povezujete sa njima!?
(NKP.ba)
